"ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ದೇವಾಂಗ ಕುಲ ದೇವತೆಗಳು."
ಸಾರಾಂಶ
ಕುಲ ದೇವತಾ (ವಂಶ ಅಥವಾ ಕುಲದ ದೇವತೆ) ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಶೋಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಸ್ಕೃತ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ “ಕುಲ ದೇವತಾ” ಎಂಬ ಪದವು ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಕೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಕಾರ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸಮಾನವಾದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ವೇದ, ಸ್ಮೃತಿ, ಪುರಾಣ, ಶಾಸನ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ (ವರ್ಣಾಕುಲರ್) ಪರಂಪರೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಈ ಲೇಖನವು ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ಕುಲ ದೇವತಾ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನದ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ವೃತ್ತಿಪರ ಗುರುತು, ವಂಶೀಯ ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ದೇವಿ ಆರಾಧನೆಗಳು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ದೇವಾಲಯ–ಕೇಂದ್ರಿತ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಹವಿಕಸನಗೊಂಡವು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾಠ್ಯ ಮೂಲಗಳು, ಶಾಸನಗಳು ಮತ್ತು ವಾಚಿಕ ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಶ್ರೀ ರಾಮಲಿಂಗ ಚೌಡೇಶ್ವರಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ದೇವಾಂಗ ಕುಲ ದೇವತಾ ಪರಂಪರೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಭಜನೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದೇ ಪೌರಾಣಿಕ ಮತ್ತು ವಿಧಿವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗಿನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಸ್ಥಳೀಕರಣ (adaptive localization) ಎಂಬುದಾಗಿ ಈ ಅಧ್ಯಯನ ವಾದಿಸುತ್ತದೆ.
1. ಪರಿಚಯ
ವಂಶಾಧಾರಿತ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿವೆ (Dumont 1980; Fuller 1992). ಪಾನ್–ಇಂಡಿಕ್ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ತಾತ್ವಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಅಧ್ಯಯನಗಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಸ್ಥಳೀಯ ಹಾಗೂ ವೃತ್ತಿಪರ ಸಮುದಾಯಗಳ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪರಂಪರೆಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕುಲ ದೇವತಾ ಆರಾಧನೆ—ಹೋಲಿಕೆಯಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಗಮನ ಪಡೆದಿವೆ. ನೇಯ್ಗೆಯಂತಹ ವಾರಸುದಾರ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ, ಇಂತಹ ಪರಂಪರೆಗಳು ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಶ್ರಯವಾಗಿಯೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಏಕೀಕರಣದ ಸಾಧನವಾಗಿಯೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿವೆ.
ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯವು, ಇತಿಹಾಸಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವಸ್ತ್ರೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಮುದಾಯವಾಗಿದ್ದು, ಶೈವ–ಶಾಕ್ತ ತತ್ತ್ವ, ವೃತ್ತಿಪರ ಸಂಕೇತಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕುಲ ದೇವತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.
2. ವಂಶೀಯ ದೇವತಾ ಆರಾಧನೆಯ ಪಾಠ್ಯ ಮೂಲಗಳು
ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಸ್ಕೃತ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ “ಕುಲ ದೇವತಾ” ಎಂಬ ಪದವು ಅಪರೂಪವಾದರೂ, ಅದರ ಕಾರ್ಯಾತ್ಮಕ ಸಮಾನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಆಪಸ್ತಂಬ ಮತ್ತು ಬೌಧಾಯನ ಗೃಹ್ಯ ಸೂತ್ರಗಳು ಗೃಹ್ಯ ದೇವತೆಗಳ ಆರಾಧನೆ ಹಾಗೂ ಮನೆತನದ ವಂಶಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪಿತೃ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತವೆ (Āpastamba Gṛhya Sūtra 1.1–1.3; Baudhāyana Gṛhya Sūtra 1.5).
ಮನുസ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪಿತೃ ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬಾಧಾರಿತ ವಿಧಿ ನಿರಂತರತೆಯನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಾಧಾರವೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ (Manusmṛti 3.60–3.82). ಪುರಾಣ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ಕಂದ ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ಲಿಂಗ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ, ಗ್ರಾಮ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳೀಯ ದೇವಿ ಆರಾಧನೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವುಗಳು ನಂತರ ವಿಶಾಲ ಹಿಂದೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಹೇಗೆ ಏಕೀಕೃತವಾದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ (Skanda Purāṇa, Kāśī-khaṇḍa; Liṅga Purāṇa 1.17–18).
3. ನೇಯ್ಗೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ದೃಷ್ಟಿ
ಭಾರತೀಯ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ ನೇಯ್ಗೆಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಾಂಕೆತಿಕ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ನೇಯ್ಗೆಯ ರೂಪಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಋತದ ವಿವರಣೆಗೆ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ (Ṛg Veda 10.130; 10.81), ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡೀಯ ಕ್ರಮವನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವು ಈ ರೂಪಕವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಂಡಕೋಪನಿಷತ್ತು ವಿಶ್ವವನ್ನು ಜೇಡ ತನ್ನ ಜಾಲವನ್ನು ನೇಯುವಂತೆ ತನ್ನೊಳಗಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿಸುವ ತಂತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧ ಹಾಗೂ ನಿರಂತರ ವಿಸ್ತರಣೆಯಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ (Muṇḍaka Upaniṣad 1.1.7).
4. ಶಿವ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕಾರಿಗರರ ಆದರ್ಶ
ಶೈವ ಆಗಮ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ತಾಂಡವದ ಮೂಲಕ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡೀಯ ಲಯವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವನೆಂದು ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ—ಇದು ನೇಯ್ಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧ ಪುನರಾವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಮ್ಮಿಲನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ (Flood 1996). ದೇವಾಂಗ ಧಾರ್ಮಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಲಯವನ್ನು ಶಕ್ತಿ ಎಂಬ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲ ಶಕ್ತಿಯು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ; ಇದರ ಮೂಲಕ ನೇಯ್ಗೆಯ ವೃತ್ತಿಯೇ ದೈವಾನುಮೋದಿತ ಕಾರ್ಯವಾಗಿ ಪವಿತ್ರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
5. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಮೂಲಗಳು ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಪರ ಗುರುತು
ಸಂಗಮ ಮತ್ತು ಸಂಗಮೋತ್ತರ ತಮಿಳು ಸಾಹಿತ್ಯವು ನೇಯ್ಗೆಯ ಪ್ರಾಚೀನತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಹತ್ವವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಶಿಲಪ್ಪದಿಕಾರಂ ಮತ್ತು ಮಣಿಮೇಕಲೈ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಕೋಳರ್ ಹಾಗೂ ಸಂಘಟಿತ ವಸ್ತ್ರೋದ್ಯಮ ಗುಂಪುಗಳು ದೇವಾಲಯ ನಗರಗಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದುದಕ್ಕೆ ಉಲ್ಲೇಖಗಳಿವೆ (Silappadikāram, Indra Vizha Kāṇṭam; Maṇimēkalai 19).
ತೊಲ್ಕಾಪ್ಪಿಯಂ (ಪೊರುಳಾಧಿಕಾರಂ) ವಾರಸುದಾರ ವೃತ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಕುಲವನ್ನು ನೈತಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ವರ್ಗವಾಗಿ ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ (Tolkāppiyam, Poruḷ 623–625).
6. ವಾಚಿಕ ಪರಂಪರೆ ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯ ಸ್ಮೃತಿ
ದೇವಾಂಗ ಕುಲ ದೇವತಾ ಪರಂಪರೆಗಳು ವಾಚಿಕ ಕಥನಗಳು, ಸ್ಥಳ ಪುರಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಜನಪದ ಗೀತೆಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ನೇಯ್ಗೆ ಯಂತ್ರಗಳ ದೈವಿಕ ರಕ್ಷಣೆ, ಬರ ಅಥವಾ ಆಕ್ರಮಣಗಳಿಂದ ಬದುಕುಳಿದ ಸ್ಮೃತಿಗಳು ಹಾಗೂ ವಲಸೆ ಅನುಭವಗಳ ವಿಧಿವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಸ್ಮರಣೆಗಳು ಅಡಗಿವೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಜಾತಿ ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ವಾಚಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಮಾನ್ಯ ಇತಿಹಾಸಿಕ ಮೂಲವೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ (Blackburn 1988; Narayana Rao 1991).
7. ಶಾಸನಗಳು ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯ–ಕೇಂದ್ರಿತ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ
ಚೋಳ, ಹೊಯ್ಸಳ, ಕಾಕತೀಯ ಮತ್ತು ವಿಜಯನಗರ ಕಾಲಘಟ್ಟಗಳ ಶಾಸನಗಳು ನೇಯ್ಗೆ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತವೆ. South Indian Inscriptions ಗ್ರಂಥಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ ದೇವಾಂಗ, ಸಾಲಿ ಮತ್ತು ಕೈಕೋಳ ವೃತ್ತಿಯವರು ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ದೀಪದಾನ, ವಸ್ತ್ರದಾನ (ವಸ್ತ್ರ ದಾನ) ಮತ್ತು ಹಬ್ಬಗಳ ಪೋಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ದಾಖಲೆಗಳು ಲಭ್ಯವಿವೆ (South Indian Inscriptions, Vols. IV, VII, XII).
ಕಾಂಚೀಪುರಂ, ಶ್ರೀರಂಗಂ, ಬೆಳೂರು, ಹಳೇಬೀಡು ಮತ್ತು ಹಂಪಿ ಶಾಸನಗಳು ಸಮುದಾಯಾಧಾರಿತ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳ არსებವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ದೇವಾಲಯ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸಮುದಾಯ ದೇವತೆಗಳ ಏಕೀಕರಣವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ (Stein 1980).
8. ಪೌರಾಣಿಕ ಕೇಂದ್ರ: ಶ್ರೀ ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ರಾಮಲಿಂಗ ಚೌಡೇಶ್ವರಿ
ದೇವಾಂಗ ಕುಲ ದೇವತಾ ಪರಂಪರೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಶ್ರೀ ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀ ರಾಮಲಿಂಗ ಚೌಡೇಶ್ವರಿ ಕುರಿತ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ. ದೇವಾಂಗ ಪುರಾಣ ಮತ್ತು ವಾಚಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ದೇವಿಯು ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಅಸುರಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಆರಾಧನೆಯ ಮೂಲಕ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯಾಧಾರಿತ ವಿಧಿ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆ ವಂಶ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿ, ದೈವಿಕ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಸಮುದಾಯ ಗುರುತಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
9. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯೀಕರಣ
ಇತಿಹಾಸಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಆರಾಧನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಸಂವಹನದಿಂದ ದೇವಾಂಗ ದೇವಿಯ ವಿವಿಧ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ರೂಪಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು:
ಕರ್ನಾಟಕ: ಬನಶಂಕರಿ ಮತ್ತು ಚಾಮುಂಡೇಶ್ವರಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ, ಮೈಸೂರು ರಾಜವಂಶದ ಆರಾಧನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರ್ಪಡೆ (Rice 1897).
ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ತೆಲಂಗಾಣ: ಉರಾಗದ್ರಿಯಂತಹ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸೌದೇಶ್ವರಿ, ಸೌದಮ್ಮ ಮೊದಲಾದ ಜನಪದ ರೂಪಗಳು.
ತಮಿಳುನಾಡು: ಸೇಲಂ, ಮದುರೈ, ಕೊಯಮತ್ತೂರು ಮತ್ತು ಕಾಂಚೀಪುರಂ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ದೇವಾಲಯಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮಿಳು ವಿಧಿವಿಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಏಕೀಕರಣ.
ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಭಜನೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಸ್ಥಳೀಕರಣದ ಉದಾಹರಣೆ ಆಗಿದೆ (Dirks 2001).
10. ವಲಸೆ, ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೀಕರಣ
ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿಜಯನಗರ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ದೇವಾಂಗ ಸಮುದಾಯದ ವಲಸೆಗಳು ಕುಲ ದೇವತಾ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದೆಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿದವು. ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯಗಳ ಪೋಷಣೆಯು ದೇವಿ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಸಂಸ್ಥಾತ್ಮಕಗೊಳಿಸಿ, ದೇವಾಂಗ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುರುತನ್ನು ರಾಜಕೀಯ–ಆರ್ಥಿಕ ವಿಧಿವಿಧಾನ ಜಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿತು (Stein 1980; Wagoner 1993).
11. ಇಂದಿನ ದೇವಾಂಗ ಕುಲ ದೇವತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರಚನೆ
ಇಂದಿನ ದೇವಾಂಗ ಕುಲ ದೇವತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮೂರು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಿತ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ:
ಸಮುದಾಯವ್ಯಾಪಿ ಪೌರಾಣಿಕ ಕೇಂದ್ರ (ದೇವಲ ಮಹರ್ಷಿ ಮತ್ತು ರಾಮಲಿಂಗ ಚೌಡೇಶ್ವರಿ)
ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೇವಿ ರೂಪಗಳು (ಬನಶಂಕರಿ, ಚಾಮುಂಡೇಶ್ವರಿ, ಸೌದೇಶ್ವರಿ)
ಗ್ರಾಮೀಣ ದೇವಾಲಯಗಳು ಮತ್ತು ವಂಶ-ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳು
ಈ ಪದರಿತ ರಚನೆ ಭಾಷಾತ್ಮಕ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಪರಂಪರೆಯ ನಿರಂತರತೆಯನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
ದೇವಾಂಗ ಕುಲ ದೇವತಾ ಪರಂಪರೆ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ವೃತ್ತಿಪರ ಸಮುದಾಯಗಳು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಸ್ಥಳೀಕರಣದ ಮೂಲಕ ಹೇಗೆ ದೃಢವಾದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುರುತನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡವು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾನ್–ಇಂಡಿಕ್ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರಿದರೂ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಇತಿಹಾಸಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಈ ಪರಂಪರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಏಕತೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಏಕೀಕರಣ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ನಿರಂತರತೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಧನವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ.
ನೀವು ಬಯಸಿದರೆ, ಮುಂದಿನ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು
ಸರಳ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ,
ಪೋಸ್ಟರ್ / ಪಾಂಪ್ಲೆಟ್ ರೂಪಕ್ಕೆ, ಅಥವಾ
ಸಮುದಾಯ ಬಳಕೆಗೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಘೋಷಣಾ ಆವೃತ್ತಿಗೆ
ಪರಿವರ್ತಿಸಿ ಕೊಡಬಹುದು.
"Languages may differ, regions may change, but the Kula Devatā remains the same witness to a community's journey.”
#828
Comments
Post a Comment